Nauczanie problemowe
- stawianie uczniów wobec problemu do rozwiązania,
- formułowanie hipotez i poszukiwanie rozwiązań,
- analiza przyczyn i skutków,
- samodzielne dochodzenie do wiedzy.
Rola nauczyciela: kierowanie procesem myślenia, niepodawanie gotowych odpowiedzi.
Efekt: rozwój myślenia krytycznego i logicznego.
Metody aktywizujące
Uczeń uczy się poprzez działanie.
- burza mózgów,
- dyskusja dydaktyczna,
- debata,
- studium przypadku,
- symulacje i gry dydaktyczne.
Celem jest zwiększenie zaangażowania oraz odpowiedzialności ucznia za własną naukę.
Nauczanie przez działanie (uczenie się przez doświadczenie)
Techniki oparte na praktyce.
- wykonywanie zadań praktycznych,
- eksperymentowanie,
- obserwacje i wnioski,
- projekty zespołowe.
Uczeń zdobywa wiedzę poprzez bezpośrednie doświadczenie, a nie bierne słuchanie.
Praca zespołowa
Silnie akcentowana w jego ujęciu.
- praca w małych grupach,
- podział ról w zespole,
- współodpowiedzialność za efekt pracy,
- rozwijanie kompetencji społecznych.
Technika ta sprzyja uczeniu się od siebie nawzajem i integracji zespołu klasowego.
Nauczanie dialogowe
Komunikacja jako narzędzie uczenia się.
- pytania otwarte,
- rozmowa nauczyciel–uczeń,
- wymiana poglądów między uczniami,
- wspólne formułowanie wniosków.
Dialog zastępuje jednostronny wykład.
Indywidualizacja nauczania
Uwzględnianie różnic między uczniami.
- zróżnicowany poziom trudności zadań,
- różne tempo pracy,
- uwzględnianie zainteresowań i możliwości uczniów,
- wspieranie samodzielności.
Samokształcenie i uczenie się autonomiczne
Uczeń jako aktywny podmiot.
- planowanie własnej nauki,
- samoocena postępów,
- korzystanie z różnych źródeł wiedzy,
- rozwijanie odpowiedzialności za proces uczenia się.